Ruim veertig jaar vond Erica Terpstra het niet erg om dik te zijn. Maar toen ze vorig jaar voor de keuze stond: een rolstoel of een ander eetregime, ging het roer om.
Hoofdredacteur en Weight Watcher Marieke ’t Hart vroeg een kilo’s lichtere Erica hoe ze dat deed.

U viel in vier maanden tijd maar liefst veertig kilo af…
“Inmiddels zijn het er zelfs vijftig!”

En dat terwijl op gewicht blíjven het moeilijkst is, toch?
“Nee, het kost me eigenlijk geen moeite. Ik ben anders gaan eten en veel meer gaan bewegen. Ik heb de knop omgezet en mijn levensstijl radicaal omgegooid. En dat hou ik nog steeds vol. Op 1 mei 2008 ben ik begonnen en half augustus was ik veertig kilo kwijt. Nu lijn ik niet meer zo streng en val ik in een rustiger tempo af. Maar snoepen en snacken, dat doe ik niet meer.”

Vond u het zo vervelend om dik te zijn?
“Nee, om eerlijk te zijn heb ik daar nooit zo mee gezeten. Ik vond mezelf niet lelijk en ben ook geen moment onzeker over mezelf geweest. Als iemand een vervelende opmerking over mijn figuur maakte, dacht ik: jij hebt ook wel iets wat minder mooi of aardig is. Ik trok me daar niets van aan. Ik ben nooit echt dun geweest. Nadat ik stopte met topsport, heb ik een paar jaar geweldig van het studentenleven genoten. Daarna werd ik zwanger en kreeg ik al snel banen waarbij veel etentjes, feestjes en recepties hoorden. Ongemerkt vlogen de kilo’s er toen aan. Ik heb destijds wel wat diëten geprobeerd, maar die hield ik nooit lang vol.”

En waarom nu dan wel?
“Mijn grootste probleem was dat ik enorm veel last van mijn knie had. Ik kon alleen nog maar lopen met behulp van een stok. En toen ik door mijn knie ging, kwam ik in een rolstoel terecht. Toen ging voor mij de knop om. Nu moest en zou ik afvallen. Ik had van een vriendin goede verhalen gehoord over Prodimed, een eiwittendieet. Je eet per dag vijf zakjes en die verwerk je tot havermout, pannenkoeken, desserts… Je kunt er van alles mee doen. En verder eet je er grote bakken sla met balsamico-azijn bij. Vroeger lustte ik dat niet. Ik ben toch geen konijn, dacht ik dan. Maar nu vind ik het héérlijk. En geen koolhydraten, hè, die zijn bij mij de grootste boosdoener.”

Vond u het moeilijk om vol te houden?
“Om eerlijk te zijn: ja. Maar de combinatie met sport en fitness bleek de sleutel. In het begin ging ik als een speer. Ik was héél gemotiveerd. Ik wilde geen medicamenten en geen operatie, ik wilde het zelf doen. Waarmee ik geen waardeoordeel vel over mensen die daar wél voor kiezen, hoor! Je moet gewoon doen wat het beste bij jóu past. Gelukkig heeft mijn topsportersmentaliteit – die ik nog steeds bleek te hebben – me hierbij wel geholpen. Maar het is hard werken.”

Toch houden de meeste mensen een dieet gemiddeld maar zes weken vol… wat is uw geheim?
“Dat vragen héél veel mensen. Ik kreeg brieven en mailtjes uit het hele land. en daarom heb ik ook het boekje Help, ik val af! geschreven. In feite komt het gewoon neer op minder eten en meer bewegen. Saai, maar effectief. Wat ik iedereen kan aanraden is om de verleidingen die je op een dag tegenkomt al van tevoren in te schatten. Ik ga bijvoorbeeld voor mijn werk vaak naar recepties en etentjes. Dan waarschuw ik de kok vooraf al: ‘Voor mij geen frietjes en geen saus.’ Ik eet altijd een gegrild visje of stukje vlees met veel groenten. Als er geen patat of saus op je bord ligt, is het makkelijker om er vanaf te blijven.

Als dessert vraag ik altijd om een appeltje. Als dat mooi wordt geschild, is dat net zo lekker als een bonbon. Op recepties – en zéker binnen de sportwereld – worden vaak bitterballen geserveerd. Daar ben ik echt gék op. Ik neem nu altijd een zakje radijsjes mee, dan heb ik toch iets ronds om op te knabbelen. En nee, ik heb er al een jaar niet een meer gegeten. Laatst dacht ik voor het eerst: wat gek, zo’n bitterbal, een bolletje substantie dat in kokend vet wordt gegooid. Daar moet je toch eigenlijk geen trek in hebben! En ja, natuurlijk is ook beweging belangrijk. Ik probeer nu minstens vijf keer per week te fietsen, te roeien of te lopen. Buiten én in de sportschool. Pauw en Witteman bekijk ik niet meer op de bank, maar op de hometrainer. Gaat prima!”

En op Koninginnedag dan?
“Eh, worteltjes? Nee, geen idee. Zelfs tijdens de Olympische Spelen heb ik me aan mijn dieet gehouden, ik heb geen háp Chinees gegeten, terwijl ik daar dol op ben. Willem-Alexander heeft me toen ook gecomplimenteerd met mijn gewichtsverlies. Hij zei: ‘Ik zag je niet, je stond achter een vlaggenmast!’ Haha.”

U draagt het koningshuis een warm hart toe, hè?
“Absoluut. Ik ben heel erg trots op ons koninklijk huis. Allereerst natuurlijk op ons IOC-lid Prins Willem-Alexander. Hoe hij, en ook Prinses Máxima zich inzetten voor de sport… Daarnaast vind ik de maatschappelijk inzet van alle leden van het Oranjehuis geweldig! Als je ziet wat Prinses Juliana destijds heeft gedaan en Prinses Margriet nu doet voor mensen met een handicap… Prachtig. De laatste jaren heb ik veel contact met Prins Willem-Alexander en Prinses Máxima. Ik heb Prinses Máxima via de Olympische Spelen goed leren kennen. Ze is heel warm en oprecht geïnteresseerd in andere mensen. Zij gaat nog veel betekenen voor ons land. Ik maak me geen zorgen als de discussie af en toe oplaait of we het koninklijk huis in stand moeten houden. Natuurlijk! Nooit opheffen!”

Ik neem aan dat er ook heel veel mensen trots zijn op u…
“Ik hoop in elk geval dat mijn kleindochters van zestien en twaalf een beetje trots op me zijn. Oma zijn vind ik fantastisch. Vorig jaar stond er in Story een artikel waarin werd gesuggereerd dat ik zou zijn afgevallen omdat ik een minnaar zou hebben! Toen hingen ze meteen aan de telefoon. “Is dat waar, oma? Daar heb je niets van verteld!” Een maand geleden zat ik bij Bananasplit. Ik dacht dat ik als Bolle Bart de Beer een hoorspel moest maken om kinderen bewust te maken van het belang van bewegen, in verband met overgewicht en diabetes. Ik stond enorm voor gek, vond ik zelf. Omdat ik bang was dat ze zich voor me zouden schamen, had ik ze meegenomen naar de opnamen met Frans Bauer. Maar ze geneerden zich helemaal niet. Ze vonden het alleen maar fantastisch. Geweldige meiden zijn het. En waar ik nú weer trots op ben, is dat Bolle Bart nu tóch als luisterboekje is uitgebracht!”

Bij Erica ging er op een gegeven moment een knop om, waardoor ze zoveel doorzettingsvermogen had, dat ze met gemak vijftig kilo kon afvallen. En juist dáár zit bij veel mensen het probleem. Misschien probeer je ook af te vallen, maar heb je soms last van enorme eetbuien, waarna je jezelf niet meer in de hand kan houden. Vaak komt dit door emoties en niet doordat je écht eetlust hebt. Wil jij weten hoe je deze figuurlijke knop kunt omzetten?  Ga dan eens naar de website van het Mentale Dieetplan. Daar kun je je onder meer gratis inschrijven voor een nieuwsbrief met vele waardevolle tips. 

’50 kilo minder Erica’, De Telegraaf 25 april 2009